blue sky poem

. بطن ِ شب

2009-10-12T22:18:00.000-07:00

. شرق ِ آرزو

2009-10-08T00:44:00.000-07:00

. نوآموز كلام

2009-10-05T07:05:00.000-07:00

.ياد ِ ايام.

2009-05-02T19:55:00.000-07:00

. دستان کبود

2009-01-24T23:44:00.000-08:00

.ساعت

2009-01-24T23:41:00.001-08:00

.تا بهار ِ سال ِ بعد

2008-11-26T05:01:00.000-08:00

می نشینم در مسیر ِ باد ها تا بهار ِ بعد تا شمشاد ها

آذر ِ هشتاد و هفت

. دیدار

2008-08-11T06:03:00.000-07:00

در بارگاه ِ ماه

2008-08-02T21:59:00.000-07:00

پنجره

2008-06-12T20:25:00.000-07:00

بانوی ِ آفتاب

2008-06-12T20:21:00.000-07:00

2008-04-29T21:48:00.000-07:00

2008-04-23T23:10:00.000-07:00

2008-04-23T22:47:00.000-07:00

هزار بار بهار

2008-04-17T23:37:00.001-07:00

بیشهً بازار

2008-04-06T21:54:00.000-07:00

بی بهاران بی باران

2008-04-03T22:34:00.000-07:00

انگور ِ سبز ِ احساس

2008-03-10T04:42:00.000-07:00

بهار

2008-03-01T22:36:00.000-08:00

بهار

2008-03-01T22:32:00.000-08:00

بهار
شور بهار زنده كرد باز من خراب را - ريخت به قاب لحظه ها تازگي وشتاب را
رنگ ِ پر ِ بنفشه ها ، رنگ ِ قناری ِ غزل - ديده زدست مي دهد قدرت انتخاب را
اي كه هنوز خفته اي خيز كه رستخيز شد - رُستن تاك را نگر گرمي آفتاب را
خاك دوباره جان گرفت باغ دوباره سبز شد - چيست كه مي برد زتن رخوت رختخواب را
جنبش و انقلاب را باور مردگان نبود - تاك دوباره پرورد خوشه و شهد ناب را
بوي بهشت مي وزد از نفس نسيم صبح - يا كه گرفته اند دوش از گل نو گلاب را
طرح نوئي كشيده باز آن صنم نگارگر - دست صبا ورق زده کهنه ترين كتاب را
جلوه زندگي همين نو شدن دوباره است - ور نه چه جلوه مي دهد ماهي مرده آب را
ياد از آن همه بهار ياد از آن همه اميد - گوكه چگونه سر كنم اين شب بي شراب را
چند بهار مانده از عمر حباب گونه ام ؟ - تا بكشم به بام شب پرتو ماهتاب را

ياد ايام اسفند ، هزار و سیصد و هفتاد و شش

برف ِ دی

2008-02-25T06:47:00.000-08:00

برف ِ دی

2008-02-25T05:35:00.000-08:00

واگويه

2008-01-05T10:34:00.000-08:00

دفتر خاطرات ِ تنهائي

عزم ِ آن دارم كه تا وا گويه را سامان دهم

گاته هاي خفتهً خاكستري را جان دهم

با كدامين قصه آرايم كلام ِ خويش را ؟

باكدامين نثر ِ موزون قصه را پايان دهم ؟

يادمان ِ كودكي ها ، خاطرات ِ دلنشين

شرح هر رخداد ِ آنرا روشن و تابان دهم

نوجواني بارورتر ، كنجكاو و تيز هوش

نمرهً عالي ترين هارا بدين دوران دهم

در جواني سايهً مِهر ِ پدر بي رنگ شد

سُربي و مُبهم ، نشاني برف و تابستان دهم

قد كِشيدم زير بال ِ سايهً خود سرفراز

اين بلندا را به همت ياري ِ ايمان دهم

در بلوغ و عاشقي ها پاكدامن واژه ه ام

فاخِرو فرهيخته ، پاسخ به وجدان دهم

حيف شد ، فرصت كم آمد ، دست ِ امدادي نبود

با خط ِ واگويه ها از نو به خود امكان دهم

دستهاي ِ خاكييم ، سرشار از حرف ِ دل است

از غزل لبريزم و داد ِ سُخن اينسان دهم

از ازل عاشق بدنيا آمدم ، دلباخته

تا ابد بايد بدين دلدادگي تاوان دهم

نسل ِ ققنوسم كه پر مي سازم از خاكسترم

ور نه بر خود سوزيم عنوان هيچستان دهم

خالق جانمايه هاي ِ شعر ، سنجابي نبود

آتشي در سينه پنهان است ، شرح ِ آن دهم

10/10/ 86

eshghe ali

2007-12-26T23:08:00.001-08:00

غدير ِ خُم

در غدير خم , طلوع نور بود

خم , تجلى گاه , كوه طور بود

كاروانى شد, مقيم آن زمين

كاروان سالار, ختم المرسلين

غرق شادى , جمله افلاكيان

خرم و سرمست خيل خاكيان

جبرئيل آورد, پيغام از خدا

بر حبيب او, رسول مصطفى

گفت آوردم , به فرمان كريم

بهر تو اينك پيامى بس عظيم

امتت را آگه از اين راز كن

عقده از كار دو عالم باز كن

داد فرمان خاتم پيغمبران

تا به پا شد, منبرى در آن مكان

بر فراز منبر آن , والا مقام

كرد حجت بر مسلمانان تمام

گفت پيغمبر، كه بعد از من على

رهبر خلق و امام است و ولى

پس بخوانيد اى قدح نوشان خم

آيه اليوم اكملت لكم

خانه زاد خانه امن خدا

شد وصى و جانشين مصطفى

خانه زاد كعبه نورى منجلى است

كعبه دلهاى مشتاقان على است

خانه زاد كعبه بر دوشش به شب

مى برد شام يتيمان عرب

تا مبادا كودكى بى نان و آب

سر نهد بر بستر و بالين خواب

******

برگرفته از محبان اهل قلم

afsaneyi kohan

2007-12-22T22:28:00.001-08:00

افسانهء كهن

ياران ز حال سبزه ها ما را خبر كنيد

يلداي پينه بسته را صبح سحر كنيد

اي پر گشودگان در باغ شباب عمر

همرا ه من زكوچهً يادم گذر كنيد

نقاش خاطراتم و صورتگر خيال

اين كلك خوش نگار را نقاش تر كنيد

ما زرد جامه ايم به قانون انتظار

بر زردفاميم نه به نسييان نظر كنيد

شب را به شادي شب شب چله بشكنيد

يلداي دير پاي ما را مختصر كنيد

از ياد رفته عادت و آداب چله ها

همراه ما به محفل كرسي سفر كنيد

با نقل قصه هاي پر از غول و اژدها

غول سياه كينه ها را در بدر كنيد

اي وارثان لايق افسانهء كهن

نسل جديد قصه ها را بارور كنيد

ديماه 80

rahiye moayeri

2007-12-22T21:18:00.001-08:00

مستيم و ساز بي خبري ساز كرده ايم

غم را به حيله از سر خود باز كرده ايم

اي گلبن مراد مكن سركشي مكن

كز آشيان به بوي تو پرواز كرده ايم

بر كنده ايم خانه هستي به موج اشك

ما كار يل خانه بر انداز كرده ايم

از داغ آتسين لب او همچو ناي و ني

دل را به ناله زمزمه پرداز كرده ايم

چون شبنمي كه بر ورق گل چكد رهي

اشكي نپار خواجه شيراز كرده ايم

فروردين ماه 1335

eghma

2007-12-17T23:58:00.001-08:00

اِغما

وقتي كه عاشق مي شدم چشم ِ تو افسون مي نوشت

ليلاي ِ افسونكار تو ، تقدير ِ مجنون مي نوشت

وقتي كه عاشق مي شدم دست قضا سرشارتر

بر شانه ات شيدائي ام ، گيسوي ِ شبگون مي نوشت

وقتي كه عاشق ميشدم مهتاب بود و مَد ِ شب

در زورق ِ تنهايي ام شب هاي ِ كارون مي نوشت

وقتي كه عاشق مي شدم نا ديدنت افسانه بود

حتيّ تصور كردنش در ديده جيحون مي نوشت

وقتي كه عاشق تر شدم چشم ِ پريشانحاليم

بيمار تر از چشم تو از لجهً خون مي نوشت

اينك كه من عاشق ترين چشمان ِ بي افسون ِ تو

در شام بي ليلايي ام ، روياي ِ مجنون مي نوشت

تهران - لواسان

بمن عاشق مگو وقتي كه حتي ، براي ِ لحظه اي عاشق نبودم

بركهً شب

2007-11-27T07:09:00.000-08:00

بركهً شب
رهگذر ِ كوچهً باراني ام
همسفر ِ برف زمستاني ام
شسته ام آلودگي از بام ِ شهر
تازه ترين حِس ِ غزلخواني ام
پاكتر از چشمهً باران زده
بركهً شب برده به مهماني ام
شوق ِ مرا با غزلي نقد كُن
اي كه غزلواره نمي داني ام
پير ترين پوشهً احساس ِ من
بسته نشد در شب ِ هجراني ام
چاك زدم پردهً انكار خويش
غرق در آئينهً حيراني ام
باز تو و سنگ ِ دروغي دُرشت !
آمده اي تا كه بترساني ام ؟
زورق ِ انديشهً بي چشم باد
تور مينداز كه طوفاني ام
نيستم آوده به ايام ِ خويش
تا به صله سكه بر افشاني ام
قافيهً حوصله ات زرد تر
در خبر ِ سبز ِ فرا خواني ام

ابان 86
تهران

پائيز

2007-10-24T23:41:00.000-07:00

پائيز
رنگين كمان ِ برگها ، خورشيد پاره است
درياچه ميزبان ِ شب ِ پُر ستاره است

كي مي رسي عزيز ِ سفر كرده با بهار
پائيز ِ برگ ريز بهاري دوباره است

استاده ام به درگه ِ شبهاي ِ دير پاي
با مشعلي كه بر شب ِ هجران شراره است

اي بامداد ِ ردشن اي دروازهً اميد
بي تو تمام خواب هايم نيمه كاره است

از سنگلاخ ِ فتنه گذشتم به پاي ِ شوق
شرح ِ هزار تاول ِ من مرگ ِ خاره است

آزردم از تداوم ِ خاكستري شدن
طيف ِ سپيد ِ ديدنت ، درگاه چاره است

ما بانيان ِ بستر ِ روزان ِ روشنيم
شب از نگاه ِ روشن ما هيچ كاره است

آغوش ِ مام ِ ميهن و ديدار ِ آشنا
ارزانيت كه در مثل عمر ِ دوباره است

آبان 86

عيد ِ رمضان آمد و ماه ِ رمضان رفت .

2007-10-13T00:22:00.000-07:00

نگفتم روزه بسياري نپايد
رياضت بگذرد سختي سرآيد
پس از دشواري اسانيست ناچار
وليكن آدمي را صبر بايد
رخ از ما تا به كي پنهان كند عيد
هلال انك به ابرو مي نمايد
سرابستان در اين موسم چه بنديد
د رش بگشاي تا دل برگشايد
غلامان را بگو تا عود سوزند
كنيزك را بگو تا مشك سايد
كه پندارم نگار سروبالا
دراين دم تهنينت گويان درآيد
سواران حلقه بربودند و آن شوخ
هنوز از حلقه ها دل مي ربايد
چويار اندر حديث آيد به مجلس
مغني را بگو تا كم سر ايد
كه شعر اندر چنين مجلس نگنجد
بلي گر گفته سعدي است شايد

رنگين كمان

2007-10-01T10:16:00.000-07:00

The most beautiful rainbow

As we grow up, we learn that even the one person that

wasn't supposed to ever let you down probably will. You

will have your heart broken probably more than once and

it's harder every time. You'll break hearts too, so

remember how it felt when yours was broken. You'll fight

with your best friend. You'll blame a new love for things

an old one did. You'll cry because time is passing too fast,

and you'll eventually lose someone you love. So take too

many pictures, laugh too much, and love like you've never

been hurt because every sixty seconds you spend upset

is a minute of happiness you'll never get back. Don't be

afraid that your life will end, be afraid that it will never begin.

نماز عشق

2007-09-28T10:15:00.000-07:00

**
نماز ِ عشق
نماز ِ مردمك من ، تو و امامت ِ چشمت
رداي ي فاخر قامت ، سزد به قامت ِ چشمت

من و قنوت ِ توسل تو و اجابت وافر
شكسته كوه ِ غرور مرا شهامت چشمت

مقيم ِ خاك درت شد شبان ِ سجده نشينم
به اوج و عرش برندم شب از اقامت ِ چشمت

ز ِ پاكبازي ِ دل سرخوشم كه از كف ِ دوران
هزار جان ِ جهان رفته در غرامت ِ چشمت

فداي ِ نا َوك ِ نازي كه گر نشسته به جانم
زكينه پاك شوم امشب از حجامت ِ چشمت

چنان حسود ُبدم من كه چشم ِ غير نبودم
حسود تا كه ببخشي مرا تمامت ِ چشمت

گداي ِ ژنده قبايم تويي عنايت مستور
من و نگاه ِ تمنا تو و كرامت ِ چشمت

گناه ِ غفلت ِ گندم شكست ِ عهد ِ پدر بود
مران وفاي مرا ازدر ِ عنايت ِ چشمت

اگر كه شهره به كُفرم ، خداي ِ بنده نوازي
مباد آنكه بسوزد مرا ملامت ِ چشمت

به پيش غفو عظيمت گناه ِ من پر گاه است
به سهو ِ رفته نگيرد مرا قيامت ِ چشمت

تهران _ لواسان

درامتداد فردا

2007-08-31T22:47:00.000-07:00

:
در امتداد فردا :

ديشب كه ديدنت را از ديده مي تكاندم

يك شاخه ياد ِ بي رنگ در باورم نشاندم !

دروازه هاي چشمت ، شفاف و شيشه اي بود

روزي كه صادقانه پيغام مي پراندم

يك عمر روي خط ترديد ره سپردم

يك عمر بودنت را دنبال خود كشاندم

در امتداد فردا خود را فريب دادم

در انتظار فردا چشم انتظار ماندم

وقتي كه آمدن ها در دل غروب مي كرد

تا آخرين نشانه ياد تو را رساندم

در من نشانه مي رفت سرباز پير وسواس

بر قلب يادمان ها چخماق مي چكاندم

ما دست هايمان را بي آب كشته بوديم

ديشب به رسم باران اشكي بر آن فشاندم

فروردين 80

جام

2007-07-16T21:24:00.000-07:00

خيز و در كاسهً زر آب ِ طربناك انداز
پيشتر زان كه شود كاسهً سر خاك انداز

عاقبت منزل ِ ما وادي ِ خاموشان است
حاليا غلغله در گنبد ِ افلاك انداز

ملك ِ اين مزرعه داني كه ثباتي نكند
آتشي از جگر ِ جام در املاك انداز

به سر ِ سبز ِ تو اي سرو كه چون خاك شوم
ناز از سر بنه و سايه بر اين خاك انداز

دل ِ ما را كه ز ِ مار ِ سر ِ زلف ي تو بخست
از لب ِ خود به شفاخانهً ترياك انداز

غُسل در اشك زدم كاهل ِ طريقت گويند
پاك شو اول و پس ديده بر آن پاك انداز

يارب آن زاهد ِ خودبين كه بجز عيب نديد
دود ِ آهيش در آئينه ادراك انداز

چشم ِ آلوده نظر از رخ ِ جانان دور است
بر رخ ِ او نظر از آينهً پاك انداز

چون گل از نكهت ِ او جامه قبا كن حافظ
وين قبا در ره ِ آن قامت ِ چالاك انداز

176

خرقهً سالوس

2007-06-11T22:03:00.000-07:00

صوفي بيا كه خرقهً سالوس بركِشيم
وين نقش ِ زَرق را خط ِ بطلان به سَر كِشيم

نذر و فتوح ِ صومعه در وجه مي نهيم
دلق ِ ريا به آب ِ خرابات بر كِشيم

سِر ِ قضا كه در تُتُق ِ غيب مُنزَوي است
مستانه اش نقاب ز ِ رُخسار بَر كِشيم

بيرون جهيم سَرخوش و از بَزم ِ صوفيان
غارت كُنيم باده و شاهد به بَر كِشيم

عِشرت كُنيم ورنه به حسرت كُشندِمان
روزي كه رَخت ِ جان به جهاني دِگر كِشيم

كو عشوه اي ز ِ ابروي ِ او تا چو ماه ِ نو
گوي ِ سِپهر در خم ِ چوگان ِ زَر كِشيم

فردا اگر نه روضهً رِضوان به ما دهند
غلمان ز ِ غُرفِه حور ز ِ جَنت بِدر كِشيم

حافظ نه حّد ِ ماست چنين لاف ها زدن
پاي از گليم ِ خويش چرا بيشتر كِشيم

بهار

2007-04-15T02:02:00.000-07:00

نوروز ِ جمشيد نيا

خداي بزرگ است

اهورامزدا ، كه اين سرزمين را آفريد ،

كه آسمان را آفريد ،

كه مردم را آفريد ،

كه شادي را براي ِ مردم آفريد :

سال و فال ومال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت

باد اندر شهرياري بر قرار و بر دوام

سال خُرم فال و نيكو مال و وافر حال و خوش

اصل ثابت نسل و باقي تخت و عالي بخت و رام

زمستان

2006-12-17T05:03:00.000-08:00

زمستان
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
سرها در گريبان است
كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را
نگه جز پيش پا را ديد ، نتواند
كه ره تاريك و لغزان است
وگر دست محبت سوي كسي يازي
به اكراه آورد دست از بغل بيرون
كه سرما سخت سوزان است
نفس ، كز گرمگاه سينه مي آيد برون ، ابري شود تاريك
چو ديدار ايستد در پيش چشمانت
نفس كاين است ، پس ديگر چه داري چشم
ز چشم دوستان دور يا نزديك ؟
مسيحاي جوانمرد من ! اي ترساي پير پيرهن چركين
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آي
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي
منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم
منم من ، سنگ تيپاخورده ي رنجور
منم ، دشنام پس آفرينش ، نغمه ي ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم
بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم
حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد
تگرگي نيست ، مرگي نيست
صدايي گر شنيدي ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را كنار جام بگذارم
چه مي گويي كه بيگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فريبت مي دهد ، بر آسمان اين سرخي بعد از سحرگه نيست
حريفا ! گوش سرما برده است اين ، يادگار سيلي سرد زمستان است
و قنديل سپهر تنگ ميدان ، مرده يا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توي مرگ اندود ، پنهان است
حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يكسان است
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين
درختان اسكلتهاي بلور آجين
زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

غزلدخت

2006-11-11T23:52:00.000-08:00

**
غزلدخت
ديشب تو را غزلدخت تقطيع مي نمودم
اجراي ِ تازه اي در آرايه مي گشودم

وزن ِ بديع ِ چَشم و اركان ِ عارضت را
صد بار مي نوشتم صد بار مي سرودم

خيام در كلامت ، حافظ كنار جامت
دوش از ترانه هايت احساس مي ربودم

تو بودي و تراش ِ موزون ِ واژه هايت
من در سرايش ِ تو ، حتي حسود بودم

پيراهن ِ تو ديشب مي سوخت بر تن ِ تو ؟
يا عشق شعله مي زد بر دامن ِ وجودم

نُت كرده ام تنت را بر سيم ِ اين ترانه
بي پرده مي نشيني بر پرده هاي ِ عودم

امشب اگر نسوزم از جذبه هاي ِ وصلت
در پردهً خيال است هم بود و هم نبودم

اي عشق ِ جاودانه ، در بستر ِ زمانه
تو نغمه هاي ِ آبي ، من امتداد ي رودم

تهران _ اشراق 82

غزلي براي درخت

2006-11-01T21:45:00.000-08:00

غزلي براي ِ درخت

تو قامت ِ بلند ِ تمنائي اي درخت
همواره خفته است در آغوشت آسمان
بالائي اي درخت

دستت پُر از ستاره و جانت پُر از بهار
زيبائي اي درخت

وقتي كه ابر ها
در برگهاي ِ در هم ِ تو لانه مي كنند
وقتي كه باد ها
گيسوي ِ سبز فام ِ ترا شانه مي كنند
غوغائي اي درخت

وقتي كه چنگ ِ وحشي ِ باران گشوده دست
در بزم ِ سرد ِ او
خنياگر ِ غمين ِ خوش آوائي اي درخت

در زير ِ پاي ِ تو
اينجا شب است و شب زدگاني كه چشمشان
صبحي نديده است
تو روز را كُجا
خورشيد را كُجا
در دشت ديده غرق ِ تماشلئي اي درخت

چون با هزار رشته تو با جان ِ خاكيت
پيوند مي كني
پروا مكن ز ِ رعد
پروا مكن ز ِ برق كه برجائي اي درخت

سيوش كسروي

2006-10-22T23:41:00.000-07:00

عيد

عيد
مي دوزم از صداقت پيراهن ِ دعا را
باشد شفا ببخشد هرجسم مبتلا را
آمين ِ آبيت را تذهيب ِ دفترم كن
جز اين ميار برلب هر ذكر ماسوا را
تا بوستان ِ حُسنت بي آفتي بماند
در باورت برويان عطر ِ خوش ِ خدا را
اي پادشاه ِ رحمت ، ما بندهً نيازيم
آسان بگير بر ما جبران ِ هر خطا را
ما مستحق ِ مهريم اي عدل ِ سايه گستر
با فضل ِ خود ببخشا حجم ِ گناه ِ مارا
چون مؤمنان بخوانم در وعده گاه ِ آخر
بر طاعتم بپوشان شولاي ِ پارسا را
امشب نياز ِ چشمم در مغرب ِ اميد است
در چشم جان برافروز اميد ِ آشنا را
فردا كه عيد آيد پيك ِ نويد آيد
مُهري بزن به تأييد اعمال و روزه هارا

2/7/85
تهران - لواسان

2006-10-22T11:21:00.000-07:00

blueskypoem

آسمان آبي شعر