eshghe ali

 

 

 

غدير ِ خُم

 

در غدير خم , طلوع نور بود

  خم , تجلى گاه , كوه طور بود

 
كاروانى شد, مقيم آن زمين

  كاروان سالار, ختم المرسلين

 
غرق شادى , جمله افلاكيان

 خرم و سرمست خيل خاكيان

 
جبرئيل آورد, پيغام از خدا

  بر حبيب او, رسول مصطفى

  
گفت آوردم , به فرمان كريم

 بهر تو اينك پيامى بس عظيم

امتت را آگه از اين راز كن

 عقده از كار دو عالم باز كن

داد فرمان خاتم پيغمبران

  تا به پا شد, منبرى در آن مكان

بر فراز منبر آن , والا مقام

  كرد حجت بر مسلمانان تمام

گفت پيغمبر، كه بعد از من على

  رهبر خلق و امام است و ولى

پس بخوانيد اى قدح نوشان خم

 آيه اليوم اكملت لكم

خانه زاد خانه امن خدا

 شد وصى و جانشين مصطفى

خانه زاد كعبه نورى منجلى است

 كعبه دلهاى مشتاقان على است

خانه زاد كعبه بر دوشش به شب

  مى برد شام يتيمان عرب

تا مبادا كودكى بى نان و آب

  سر نهد بر بستر و بالين خواب

******

برگرفته از محبان اهل قلم

 

afsaneyi kohan

 

افسانهء كهن

 

ياران ز حال سبزه ها ما را خبر كنيد

يلداي پينه  بسته را صبح سحر كنيد

اي پر گشودگان در  باغ شباب عمر

همرا ه من زكوچهً يادم گذر كنيد

 

نقاش خاطراتم و صورتگر خيال

اين كلك خوش نگار را نقاش تر كنيد

ما زرد جامه ايم به قانون انتظار

بر زردفاميم نه به نسييان  نظر كنيد

 

شب را به شادي شب شب چله بشكنيد

يلداي دير پاي ما را مختصر كنيد

از ياد رفته عادت و آداب چله ها

همراه ما به محفل كرسي سفر كنيد

 

با نقل قصه هاي پر از غول و اژدها

غول سياه كينه ها را در بدر كنيد

اي وارثان لايق افسانهء كهن

نسل جديد قصه ها را بارور كنيد

 

ديماه 80

 

 

 

rahiye moayeri

 

مستيم و ساز بي خبري ساز كرده ايم

 

غم را به حيله از سر خود باز كرده ايم

 

اي گلبن مراد مكن سركشي    مكن

 

كز آشيان به بوي تو پرواز كرده ايم

 

بر كنده ايم خانه هستي     به موج اشك

 

 ما      كار يل خانه بر انداز كرده ايم

 

از داغ آتسين   لب او      همچو ناي و ني

 

دل را به ناله       زمزمه پرداز كرده ايم

 

چون شبنمي كه بر ورق گل چكد      رهي

 

اشكي     نپار خواجه شيراز كرده ايم

 

فروردين ماه 1335

 

eghma

 

 

اِغما

 

وقتي كه عاشق مي شدم چشم ِ تو افسون مي نوشت

 

ليلاي ِ افسونكار تو ، تقدير ِ مجنون مي نوشت

 

وقتي كه عاشق مي شدم دست قضا سرشارتر  

 

بر شانه ات شيدائي ام ، گيسوي ِ شبگون مي نوشت

 

وقتي كه عاشق ميشدم مهتاب بود و مَد ِ شب

 

در زورق ِ تنهايي ام شب هاي ِ كارون مي نوشت

 

وقتي كه عاشق مي شدم نا ديدنت افسانه بود

 

حتيّ تصور كردنش در ديده جيحون مي نوشت

 

وقتي كه عاشق تر شدم چشم ِ پريشانحاليم

 

بيمار تر از چشم تو   از لجهً خون مي نوشت

 

اينك كه من عاشق ترين چشمان ِ بي افسون ِ تو

 

در شام بي ليلايي ام ، روياي ِ مجنون مي نوشت

 

تهران -   لواسان

86

 

بمن عاشق مگو وقتي كه حتي ، براي ِ لحظه اي عاشق نبودم