بركهً شب

بركهً شب
رهگذر ِ كوچهً باراني ام
همسفر ِ برف زمستاني ام
شسته ام آلودگي از بام ِ شهر
تازه ترين حِس ِ غزلخواني ام
پاكتر از چشمهً باران زده
بركهً شب برده به مهماني ام
شوق ِ مرا با غزلي نقد كُن
اي كه غزلواره نمي داني ام
پير ترين پوشهً احساس ِ من
بسته نشد در شب ِ هجراني ام
چاك زدم پردهً انكار خويش
غرق در آئينهً حيراني ام
باز تو و سنگ ِ دروغي دُرشت !
آمده اي تا كه بترساني ام ؟
زورق ِ انديشهً بي چشم باد
تور مينداز كه طوفاني ام
نيستم آوده به ايام ِ خويش
تا به صله سكه بر افشاني ام
قافيهً حوصله ات زرد تر
در خبر ِ سبز ِ فرا خواني ام

ابان 86
تهران