جام

خيز و در كاسهً زر آب ِ طربناك انداز
پيشتر زان كه شود كاسهً سر خاك انداز

عاقبت منزل ِ ما وادي ِ خاموشان است
حاليا غلغله در گنبد ِ افلاك انداز

ملك ِ اين مزرعه داني كه ثباتي نكند
آتشي از جگر ِ جام در املاك انداز

به سر ِ سبز ِ تو اي سرو كه چون خاك شوم
ناز از سر بنه و سايه بر اين خاك انداز

دل ِ ما را كه ز ِ مار ِ سر ِ زلف ي تو بخست
از لب ِ خود به شفاخانهً ترياك انداز

غُسل در اشك زدم كاهل ِ طريقت گويند
پاك شو اول و پس ديده بر آن پاك انداز

يارب آن زاهد ِ خودبين كه بجز عيب نديد
دود ِ آهيش در آئينه ادراك انداز

چشم ِ آلوده نظر از رخ ِ جانان دور است
بر رخ ِ او نظر از آينهً پاك انداز

چون گل از نكهت ِ او جامه قبا كن حافظ
وين قبا در ره ِ آن قامت ِ چالاك انداز

176