خرقهً سالوس

صوفي بيا كه خرقهً سالوس بركِشيم
وين نقش ِ زَرق را خط ِ بطلان به سَر كِشيم

نذر و فتوح ِ صومعه در وجه مي نهيم
دلق ِ ريا به آب ِ خرابات بر كِشيم

سِر ِ قضا كه در تُتُق ِ غيب مُنزَوي است
مستانه اش نقاب ز ِ رُخسار بَر كِشيم

بيرون جهيم سَرخوش و از بَزم ِ صوفيان
غارت كُنيم باده و شاهد به بَر كِشيم

عِشرت كُنيم ورنه به حسرت كُشندِمان
روزي كه رَخت ِ جان به جهاني دِگر كِشيم

كو عشوه اي ز ِ ابروي ِ او تا چو ماه ِ نو
گوي ِ سِپهر در خم ِ چوگان ِ زَر كِشيم

فردا اگر نه روضهً رِضوان به ما دهند
غلمان ز ِ غُرفِه حور ز ِ جَنت بِدر كِشيم

حافظ نه حّد ِ ماست چنين لاف ها زدن
پاي از گليم ِ خويش چرا بيشتر كِشيم