غزلدخت

**
غزلدخت
ديشب تو را غزلدخت تقطيع مي نمودم
اجراي ِ تازه اي در آرايه مي گشودم

وزن ِ بديع ِ چَشم و اركان ِ عارضت را
صد بار مي نوشتم صد بار مي سرودم

خيام در كلامت ، حافظ كنار جامت
دوش از ترانه هايت احساس مي ربودم

تو بودي و تراش ِ موزون ِ واژه هايت
من در سرايش ِ تو ، حتي حسود بودم

پيراهن ِ تو ديشب مي سوخت بر تن ِ تو ؟
يا عشق شعله مي زد بر دامن ِ وجودم

نُت كرده ام تنت را بر سيم ِ اين ترانه
بي پرده مي نشيني بر پرده هاي ِ عودم

امشب اگر نسوزم از جذبه هاي ِ وصلت
در پردهً خيال است هم بود و هم نبودم

اي عشق ِ جاودانه ، در بستر ِ زمانه
تو نغمه هاي ِ آبي ، من امتداد ي رودم

تهران _ اشراق 82