Saturday, November 11, 2006

غزلدخت


**
غزلدخت
ديشب تو را غزلدخت تقطيع مي نمودم
اجراي ِ تازه اي در آرايه مي گشودم

وزن ِ بديع ِ چَشم و اركان ِ عارضت را
صد بار مي نوشتم صد بار مي سرودم

خيام در كلامت ، حافظ كنار جامت
دوش از ترانه هايت احساس مي ربودم

تو بودي و تراش ِ موزون ِ واژه هايت
من در سرايش ِ تو ، حتي حسود بودم

پيراهن ِ تو ديشب مي سوخت بر تن ِ تو ؟
يا عشق شعله مي زد بر دامن ِ وجودم

نُت كرده ام تنت را بر سيم ِ اين ترانه
بي پرده مي نشيني بر پرده هاي ِ عودم

امشب اگر نسوزم از جذبه هاي ِ وصلت
در پردهً خيال است هم بود و هم نبودم

اي عشق ِ جاودانه ، در بستر ِ زمانه
تو نغمه هاي ِ آبي ، من امتداد ي رودم

تهران _ اشراق 82

Wednesday, November 01, 2006

غزلي براي درخت


**
غزلي براي ِ درخت

تو قامت ِ بلند ِ تمنائي اي درخت
همواره خفته است در آغوشت آسمان
بالائي اي درخت

دستت پُر از ستاره و جانت پُر از بهار
زيبائي اي درخت

وقتي كه ابر ها
در برگهاي ِ در هم ِ تو لانه مي كنند
وقتي كه باد ها
گيسوي ِ سبز فام ِ ترا شانه مي كنند
غوغائي اي درخت

وقتي كه چنگ ِ وحشي ِ باران گشوده دست
در بزم ِ سرد ِ او
خنياگر ِ غمين ِ خوش آوائي اي درخت

در زير ِ پاي ِ تو
اينجا شب است و شب زدگاني كه چشمشان
صبحي نديده است
تو روز را كُجا
خورشيد را كُجا
در دشت ديده غرق ِ تماشلئي اي درخت

چون با هزار رشته تو با جان ِ خاكيت
پيوند مي كني
پروا مكن ز ِ رعد
پروا مكن ز ِ برق كه برجائي اي درخت

سيوش كسروي